Er was eens een klimplant die nooit leek te bezwijken.Men noemde hem Pothos, maar ook Devil’s Ivy.Zijn bijnaam dankt hij aan zijn ontembare levenslust.

Er zijn planten die zwijgend in een pot staan.En er zijn planten die bewegen als een verhaal.Muehlenbeckia hoort bij die laatste groep.

Wie ooit een Kaaps viooltje ontmoette, herkent het meteen.De zachte bladeren liggen als oren van een bosdiertje gespreid.De bloemen kijken vriendelijk omhoog en lijken altijd iets te fluisteren.Dit is geen plant die schreeuwt.Dit is een plant die je lokt.

Er zijn planten die je koopt.En er zijn planten die je erft.

Wie goed kijkt naar een bromelia ziet geen kamerplant. Men ziet een reiziger.Deze plant begon zijn leven hoog in de tropische wouden van Midden- en Zuid-Amerika.Daar groeide hij tussen boomtakken, nat van mist en warm van zonlicht.Geen aarde onder zijn wortels, wel vertrouwen in regen en lucht.

Deze luchtige, sierlijke plant is een geliefd stukje groen in vele huizen.Zijn fijne, veerachtige blaadjes geven iedere kamer een zachte, natuurlijke uitstraling.De Asparagus fern is geen echte varen, hoewel zijn naam dat doet vermoeden.

Er zijn planten die niet roepen maar fluisteren.Crassula perforata is zo’n stille verteller met groene stapelverhalen.Ze staat daar rustig en kijkt je aan met scheve knopen.Alsof een kabouter haar bladeren ooit zorgvuldig heeft geregen.En daarna is weggelopen met een glimlach.

De Codiaeum, vaak Croton genoemd, is een kamerplant die werkelijk het oog betovert. Zijn bladeren lijken wel geschilderd door een meester. Vrolijke tinten geel, oranje, rood en diep groen versieren elke tak. Het is alsof de zon zelf een stukje van haar warmte heeft achtergelaten op dit plantje.

Wie de Aralia voor het eerst ziet, kijkt vaak twee keer.Niet door felle bloemen of groot gebaar.Maar door haar rustige houding en verfijnde blad.Ze staat daar als een kleine boom uit een ver verhaal.Alsof ze ooit fluisterde tussen varens en mos.En nu stilletjes haar plek in huis heeft gevonden.

Wie ooit langs een stoffig pad in Mexico liep, kent dit moment.Een rozet van blauwgroene bladeren staat roerloos in het licht.Geen haast, geen franjes, alleen vorm en karakter.Dat is de agave.Een plant die niet vraagt om aandacht, maar die aandacht vanzelf krijgt.In huis doet hij precies hetzelfde.Hij staat daar rustig, bijna eigenwijs, alsof hij al eeuwen wacht

Wie Coleus eenmaal ziet, vergeet hem nooit meer.Zijn bladeren lijken geschilderd door een eigenwijze kunstenaar.Randen gloeien roze, harten kleuren dieppaars, nerven lichten felgroen op.Coleus staat niet stil, hij praat met kleur.Daarom past hij zo goed bij mensen die van planten houden met karakter.

De Acanthocereus is een imposante, nachtbloeiende cactus die elke kamer kan transformeren.Zijn ranke, soms meterslange stengels lijken een verhaal te fluisteren over verre woestijnen.